เห้อ ... ทำไมกุต้องทน
กะ คนที่มั่ยเคยเเคร์กุเรย
บ่อยครั้งที่ตั้งคำถามอย่างฉาบฉวย
บางสัมพันธ์อาจพบหน้าหรือพบเพียงตัวอัษรของแต่ละฝ่ายเท่านั้น
การเติมอะไรลงพื้นที่ว่างหากเป็นดอกไม้คงสวย
หากเป็นหนอกหนามคงทิ่มแทงคนที่เดินผ่านมา
ผ่านพบรูปแบบของความสัมพันธ์ต่างๆมามากและอาจมากเสียจนต้องนั่งทบทวน
กับตัวเองอยู่บ่อยครั้ง
อะไรหรือ?..คือเส้นขั้นระหว่างความสัมพันธ์
เพียงตัวอักษรทักทาย ...หรือแค่พบหน้าพูดจาแร้วจากไป
การพบกันอย่างผิวเผิน บนเส้นทางเดินตัวอักษร คงไม่ทำให้รู้สึกไปถึงสิ่งปลีกย่อย
ในใจของไคได้ การพบกันเพียงครั้งเดียว อาจทำให้เราจดจำไปนานแสนนาน
คำพูดและการกระทำ อันเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างฉับพลัน อาจจะรู้สึก กว่าคำพูด สวยหรู
คำพูดสวยหรูไม่ว่าไคก้ปั้นแต่งขึ้นมาได้ ... แต่ความจริงใจไม่สามารถจะมอบให้ได้กันทุกคน
เส้นใยบางเบาที่วนอยู่รอบตัวยิ่งนานวันยิ่งแผ่วจาง
และไม่อาจเลือนหาย ... บางเส้นที่เห็นไกลๆ ... อาจชัดใกล้ในบางเวลา
ความคิดความรู้สึกอาจบังคับกันไม่ได้ ...แต่ใจเราเลือกได้
ว่าเส้นใยใด... ควรค่าแก่การใส่ใจ และเส้นใยใดควรค่าแค่เพียง
... การปล่อยวาง
การใส่ใจ การปล่อยวาง
บางครั้งเราก้ต้องเลือกแต่บางครั้งเราจำเป็นต้องเลือก
และเราก้ต้องยอมรับในทางที่เลือก
ช่ายไหมค๊ะ... ?
วันนี้ก่ะพูดอย่างมีสาระ .. นิสนึง แฮ่ะๆ
ปิดเทอมก่ะพูดได้.. ซ้ำๆอยุคำเดียวว่า
... มันน่าเบื่ออ่า ... ติดถึงเพื่อนๆ มากอ่ะ
.... อยากเร่นก่ะเพื่อน อยากนั่งคุยกันง่ะ
คิดถึงเพื่อนจังเรย ...
*Picture*
<BOA>
พีเอส*
*รักพ่อแม่ ยิ่งชีพเรย
*รักเพื่อนๆในกุ่มทั้ง11คนเร้ย
*คิดถึงเพื่อนเก่าน๊ะ
*รักตัวเอง
edit @ 2007/03/17 16:55:29
